Dies Sanguinis
Σημάδια από μελάνι στιγματίζαν το κορμί σου:
λέξεις ακατανόητες που σου ‘καιγαν τη σάρκα
κι αιμάτινα φτερά στη ράχη, διπλωμένα
–μια απομίμηση φθηνή της νίκης σου υπέρ του ιλίγγου,
που για μια κάλπικη αθωότητα θυσίασες με χάρη.
Οσμή από πεύκο και λωτό, γεύση από ρόγδι και κυδώνι
χορεύανε στα χείλη σου –ναρκωτικά του εραστή σου,
που ακολούθησε παραπαίοντας μεθυσμένος
τη μέθεξη εκείνη τη γλυκιά της γυναικός,
και ξάπλωσε ολοπρόθυμα εμπρός σου στο βωμό.
Το αίμα πορφυρό στον κρύσταλλο έσταζε
–κρασί απ’ άνθρωπο, νέκταρ για τους θνητούς`
κι εσύ, ως μια Κυβέλη αιμοδιψής –με βλέμμα αισχρό
έμεινες να ευφραίνεσαι
μπροστά στη θέα του σταυρωμένου Άττι.
