"...Μια θάλασσα πορφυρή, μια θάλασσα από αίμα, αίμα και χαμένη αθωότητα.Ένα οξύ πιο καυστικό απ'οτιδήποτε, πιο καυτό απ'τη φωτιά, πιο ψυχρό από τον πάγο, πιο τρομακτικό κι απ'τον φόβο. Ισχυρό σαν τον άνεμο, υψώνεται ως ένα πελώριο κύμα και καταπνίγει κάθε ίχνος λογικής σ'έναν απέραντο κι απύθμενο ωκεανό, σ'ένα βασίλειο από σκέψεις, όπου η παράνοια είναι ο πιο φρικτός κι αιώνιος τύραννος.
Είναι οι τύψεις εκείνες που στοιχειώνουν μέχρι και το πιο αγνό κι αμόλυντο χαμόγελο, και το μολύνουν σε σημείο που γίνεται αγνώριστο. Είναι οι άψυχες εκείνες υπάρξεις που κάνουν τα πάντα να δείχνουν τερατόμορφα και απαίσια. Είναι οι φωνές μες το κεφάλι μου, εκείνες οι φωνές που δε μ'αφήνουν μόνη ούτε στιγμή, εκείνοι οι ανατριχιαστικοί ψίθυροι που βρίσκονται μέσα σε κάθε μου λέξη, σε κάθε μου σκέψη, μέσα στο "είναι" μου.
Κι όλα πια δείχνουν εχθρικά, άγονα και άσχημα. Η ασχήμια τους, τόσο αποκρουστική όσο και η οσμή του θανάτου, της αποσύνθεσης, της διαφθοράς. Στις φλέβες ενός κόσμου σκληρού και κατεστραμμένου δεν κυλά τίποτε παρά αλκοόλ, ανακατεμένο με όπιο και μίσος, μίσος και φθόνο. Το φεγγάρι χλομιάζει κι ο ήλιος σιγά σιγά σβήνει. Δυνάμεις ξεπερασμένες, καταδικασμένες υπό την κυριαρχία του συμφέροντος και της βρόμικης υπερηφάνειας.
Οι καθρέπτες ψεύδονται, δείχνουν ψέμματα, όχι την αλήθεια. Παρουσιάζουν μια ομορφιά που δεν υπάρχει, μια ομορφιά τόσο κενή, για να χωρέσει μέσα της την πικρή ασχήμια και να την καλύψει με την τεχνητή της, θλιβερή λάμψη. Γιατί να κοιτάξω εκεί μέσα; αφού ξέρω θα προσπαθήσουν να με πλανέψουν. Ψαλμωδίες των νεκρών, και κραυγές των ζωντανών. Δεν λείπουν από πουθενά, μια αιώνια πάλη της αλήθειας και του ψέματος, του θανάτου και της ζωής. Προτιμώ έναν πραγματικό θάνατο παρά μία ψεύτικη, κενή ζωή. Κι είναι κι εκείνες οι τύψεις, οι τύψεις που δεν μπόρεσα να προστατέψω την ίδια την αγνότητα, που έστειλα στην καταστροφή την πιο καθαρή ομορφιά φοβούμενη ν'αντιμετωπίσω μια προδομένη αγάπη κοιτώντας την κατάματα. Τύψεις για μια δίχως όρους φιλία στην οποία τα αισθήματα αυτοθυσίας δεν κατάφερα να διατηρήσω αμοιβαία. Κι οι τύψεις είναι εκείνες που θα στιγματίζουν την κάθε μου νύχτα, εκείνες που θα σκοτεινιάζουν την κάθε μου μέρα.
Κι είναι εκείνα τα αόρατα χέρια που κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξης μου προσπαθούν να με πνίξουν, να απαγορεύσουν στον αέρα να δώσει δύναμη στην καρδιά να συνεχίσει να χτυπά. Και δεν είναι αυτό που με κάνει να παγώνω, είναι που εκείνη η καρδιά συνεχίζει να με κρατάει στη ζωή. Κι αυτό ίσως γιατί αρνείται να προδώσει την υπόσχεση που έδωσε εκείνη την τελευταία φορά που στάθηκα μπροστά στο τελευταίο αληθινό κι αγνό κομμάτι που μου υπαγόρευε να ζήσω. Εκείνη την υπόσχεση να ζήσω, για όλα τα όνειρα που πέθαναν γιατί ο κόσμος δεν αντέχει οτιδήποτε αληθινό κι ελεύθερο που δεν ζει βασισμένο στις παραισθήσεις των φαρμάκων και της μοναξιάς. Να ζήσω για όλα εκείνα τα φτερά που τόσο βάναυσα κατέστρεψε ένας ξαφνικός κι απόκοσμος άνεμος, απεσταλμένος του σκοταδιού. Της αλήθειας, μιας αλήθειας που φοβάται να ανταγωνιστεί μια αλήθεια γεμάτη ζωή, γεμάτη ομορφιά.
Η αλήθεια δεν μπορεί να είναι μονάχα άσχημα, μπορεί να είναι και όμορφη. Η αλήθεια διαμορφώνεται από εμάς, κι ωστόσο εμείς είμαστε οι μόνοι που δεν το καταλαβαίνουν. Τόσα "για πάντα" που προδόθηκαν, τόσα παραμύθια που μετατράπηκαν σε νυχτερινούς εφιάλτες και τόσα αστέρια που έσβησαν γιατί κανείς πια δεν τα κοιτούσε. Για όλους εκείνους που δεν δέχτηκαν να ζήσουν ως υπηρέτες μιας ψεύτικης, συνθετικής και σάπιας πραγματικότητας, για όλους εκείνους εγώ θα ζήσω. Θα ζήσω για να μην τους αφήσω να ξεχαστούν, και θα ζήσω για να μαθευτούν τα ονόματα τους.."
#από το ημερολόγιο ενός μαύρου τριαντάφυλλου
