"Είναι μόνο ένα τραγούδι κι έχω βαρεθεί να το ακούω, σταμάτα το επιτέλους.."
"Κάνεις λάθος, είναι κάτι πολύ παραπάνω." και το μυαλό της ήδη πετούσε μακρυά.
Κοίτα το φεγγάρι, δες τον ήλιο. Σε κρατάνε στη ζωή. Είναι εύκολο να ζεις, μην το κάνεις δυσκολότερο κι απ'τα αινίγματα που ψιθυρίζουν τ'αστέρια, εκεί στον ουράνιο θόλο τους. Μυστικά αν θες να βρεις, φτάνει μονάχα να κοιτάξεις τα χέρια σου, τον ουρανό, τα δέντρα, το χορτάρι. Ν'ακούσεις τον άνεμο να σφυρίζει έναν σκοπό που μόνο εκείνος γνωρίζει. Εκεί κρύβονται όλα όσα έπρεπε να ψάχνεις.
Δέσμιος της άψυχης ζωής όσων τον περιβάλλουν, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να ζει νεκρός.
Πρότυπα και τύποι..Μούχλα και σαπίλα..Ποιος είσαι εσύ που θα διαχωρίσεις το καλό απ'το κακό, το λάθος απ'το σωστό;
Τιμωρείς, χτυπάς, σκοτώνεις..γιατί; Για να δώσεις κάποιο κύρος σε μια διαχωριστική γραμμή που δεν υπάρχει. Φωνάζεις, ουρλιάζεις κι έπειτα κλείνεις τ'αυτιά σου..γιατι; Δεν αντέχεις τις αμφιβολίες που κλονίζουν την ψωροπερηφάνια σου. Πιστεύεις πως είσαι πανίσχυρος, κι αυτό σε καθιστά τόσο αδύναμο, τόσο ανίσχυρο. Δημιουργείς μυστικές παρουσίες και μ'αυτές δικαιολογείς το αίμα που χύνεις, τις ονομάζεις "ιερές".
Αν άκουγες το ποίημα κάθε νεκρού παιδιού που αφήνεις πίσω σου, και αν έδινες σημασία σε κάθε απλό τραγούδι που με αόρατες φλογέρες παίζουν τα ερείπια της ψυχής σου, τότε θα έβλεπες. Κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά, τα πιστεύεις σ'ότι κι αν σου πουν. Μα πού να'ξερες..πού να ξερες πως η σκοτεινιά μέσα σου τα έχει τυφλώσει. Βλέπεις σκιές, τις ονομάζεις χρώματα και βασίζεις αυτό που εσύ αποκαλείς ζωή σε αυτά. Κι έπειτα όταν πια δεν θα'ναι τόσο απόλυτα, όταν δεν θα μπορούν να σε κρύψουν από τον εαυτό σου, τότε θα τα παραμερίσεις και θα τα πολεμήσεις ώσπου αυτά να ξεψυχήσουν. Μα τι ψυχή να παραδώσουν; Είναι σκιές, κι οι σκιές δεν υπάρχουν δίχως φως. Μα τι κρίμα που εσύ δεν μπορείς να το δεις..
Ψιθυρίζεις στα παιδιά σου καληνύχτα και τους λες να φυλάγονται από τα τέρατα που κρύβονται κάτω απ'το κρεβάτι τους, τους λες να προσέχουν τους "έξω". Μα γιατί δεν τα προειδοποιείς για όσα βρίσκονται μέσα τους; Φοβάσαι μήπως πηγαίνοντας για ύπνο εκείνα ξυπνήσουν, κι έπειτα ξυπνήσουν κι εσένα. Ξυπνάς σαν γεννιέσαι κι έπειτα αποκοιμιέσαι. Και δεν ξυπνάς ποτέ, παραμόνο σαν πεθάνεις. Περιγελάς τον θάνατο, τον χλευάζεις..κι όμως τον φοβάσαι. Μα πιο πολύ απ'όλα φοβάσαι τη ζωή. Ο θάνατος σε περιμένει με τα χέρια του ανοιχτά, περιμένει να σε πάρει στην αγκαλιά του. Μα η ζωή αφού σε αρπάξει, σε σπρώχνει βίαια να προχωρήσεις, σε προκαλεί να παίξεις μα συνεχώς σου υπενθυμίζει τι σε περιμένει στο τέλος της δικής της διαδρομής. Τη φοβάσαι, τη μισείς κι όμως εύχεσαι στα είδωλα σου να σ'αφήσει να παίξεις μαζί της για πάντα. Δεν απαντά, κι αυτό σε γεμίζει αλαζονεία, νομίζεις πως την ξεγέλασες. Μα ο διάδοχος της δεν γίνεται να εξαπατηθεί.
Ορίζεις την απάτη, το ψέμα σημείο αναφοράς, και ξεχνάς ποια είναι η αφετηρία και ποιος ο τερματισμός. Η ματαιοδοξία σου σε πνίγει, κι εσύ την αφήνεις να σε στραγγαλίσει χωρίς ν'αντισταθείς, χωρίς ν'αφήσεις τον παραμικρό ήχο. Γιατί τα μάτια μπορεί να γελιούνται, μα όσα ακούγονται δεν χάνονται, όσο κι αν αυτό θέλεις να πιστεύεις. Υπάρχουν ήχοι τόσο όμορφοι, όπως η ίδια η ζωή, όπως κι ο θάνατος. Ψάχνεις να τις βρεις μα σε λάθος μέρη. Ψάχνεις στον ήχο που κάνουν τα κέρματα μέσα στις τσέπες σου, ψάχνεις στο γουργουρητό μιας μηχανής που σου έχει αποφέρει τεράστιο κέρδος..Μα δεν ψάχνεις, ποτέ σου δεν έψαξες, εκεί όπου θα'πρεπε. Δεν έψαξες στο κλάμα ενός μωρού που μόλις ήρθε στον κόσμο, δεν έψαξες στο θρόισμα των φύλλων, στο απογευματινό αεράκι..Κρίμα, πολύ κρίμα.
Αρκείσαι στην ασφάλεια όσων ήδη σου ρουφάνε την ψυχή, σου καταστρέφουν την αθωότητα, και δεν επιτρέπεις σε κανέναν να τ'αλλάξει. Γιατί οι αλλαγές σε τρομάζουν, σχεδόν όσο σε τρομάζει ο θάνατος, σχεδόν όσο σε τρομάζει η ζωή. Δεν προχωράς, γιατί φοβάσαι μην παραπατήσεις, μα μαθαίνεις αμέσως πως να τρέχεις. Άδικο..είναι πολύ άδικο για όσους δεν επιτρέπουν στον φόβο να τους κυριεύσει. Είναι άδικο, γιατί έχεις ήδη χτίσει έναν κόσμο γεμάτο από αυτόν...
"Γιατί με αγνοείς; Σταμάτα το σου είπα."
"Όχι. Κλείσε εσύ τ'αυτιά σου γιατί εγώ δεν θέλω να κλείσω τα δικά μου."
"Κάνεις λάθος, είναι κάτι πολύ παραπάνω." και το μυαλό της ήδη πετούσε μακρυά.
Κοίτα το φεγγάρι, δες τον ήλιο. Σε κρατάνε στη ζωή. Είναι εύκολο να ζεις, μην το κάνεις δυσκολότερο κι απ'τα αινίγματα που ψιθυρίζουν τ'αστέρια, εκεί στον ουράνιο θόλο τους. Μυστικά αν θες να βρεις, φτάνει μονάχα να κοιτάξεις τα χέρια σου, τον ουρανό, τα δέντρα, το χορτάρι. Ν'ακούσεις τον άνεμο να σφυρίζει έναν σκοπό που μόνο εκείνος γνωρίζει. Εκεί κρύβονται όλα όσα έπρεπε να ψάχνεις.
Δέσμιος της άψυχης ζωής όσων τον περιβάλλουν, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να ζει νεκρός.
Πρότυπα και τύποι..Μούχλα και σαπίλα..Ποιος είσαι εσύ που θα διαχωρίσεις το καλό απ'το κακό, το λάθος απ'το σωστό;
Τιμωρείς, χτυπάς, σκοτώνεις..γιατί; Για να δώσεις κάποιο κύρος σε μια διαχωριστική γραμμή που δεν υπάρχει. Φωνάζεις, ουρλιάζεις κι έπειτα κλείνεις τ'αυτιά σου..γιατι; Δεν αντέχεις τις αμφιβολίες που κλονίζουν την ψωροπερηφάνια σου. Πιστεύεις πως είσαι πανίσχυρος, κι αυτό σε καθιστά τόσο αδύναμο, τόσο ανίσχυρο. Δημιουργείς μυστικές παρουσίες και μ'αυτές δικαιολογείς το αίμα που χύνεις, τις ονομάζεις "ιερές".
Αν άκουγες το ποίημα κάθε νεκρού παιδιού που αφήνεις πίσω σου, και αν έδινες σημασία σε κάθε απλό τραγούδι που με αόρατες φλογέρες παίζουν τα ερείπια της ψυχής σου, τότε θα έβλεπες. Κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά, τα πιστεύεις σ'ότι κι αν σου πουν. Μα πού να'ξερες..πού να ξερες πως η σκοτεινιά μέσα σου τα έχει τυφλώσει. Βλέπεις σκιές, τις ονομάζεις χρώματα και βασίζεις αυτό που εσύ αποκαλείς ζωή σε αυτά. Κι έπειτα όταν πια δεν θα'ναι τόσο απόλυτα, όταν δεν θα μπορούν να σε κρύψουν από τον εαυτό σου, τότε θα τα παραμερίσεις και θα τα πολεμήσεις ώσπου αυτά να ξεψυχήσουν. Μα τι ψυχή να παραδώσουν; Είναι σκιές, κι οι σκιές δεν υπάρχουν δίχως φως. Μα τι κρίμα που εσύ δεν μπορείς να το δεις..
Ψιθυρίζεις στα παιδιά σου καληνύχτα και τους λες να φυλάγονται από τα τέρατα που κρύβονται κάτω απ'το κρεβάτι τους, τους λες να προσέχουν τους "έξω". Μα γιατί δεν τα προειδοποιείς για όσα βρίσκονται μέσα τους; Φοβάσαι μήπως πηγαίνοντας για ύπνο εκείνα ξυπνήσουν, κι έπειτα ξυπνήσουν κι εσένα. Ξυπνάς σαν γεννιέσαι κι έπειτα αποκοιμιέσαι. Και δεν ξυπνάς ποτέ, παραμόνο σαν πεθάνεις. Περιγελάς τον θάνατο, τον χλευάζεις..κι όμως τον φοβάσαι. Μα πιο πολύ απ'όλα φοβάσαι τη ζωή. Ο θάνατος σε περιμένει με τα χέρια του ανοιχτά, περιμένει να σε πάρει στην αγκαλιά του. Μα η ζωή αφού σε αρπάξει, σε σπρώχνει βίαια να προχωρήσεις, σε προκαλεί να παίξεις μα συνεχώς σου υπενθυμίζει τι σε περιμένει στο τέλος της δικής της διαδρομής. Τη φοβάσαι, τη μισείς κι όμως εύχεσαι στα είδωλα σου να σ'αφήσει να παίξεις μαζί της για πάντα. Δεν απαντά, κι αυτό σε γεμίζει αλαζονεία, νομίζεις πως την ξεγέλασες. Μα ο διάδοχος της δεν γίνεται να εξαπατηθεί.
Ορίζεις την απάτη, το ψέμα σημείο αναφοράς, και ξεχνάς ποια είναι η αφετηρία και ποιος ο τερματισμός. Η ματαιοδοξία σου σε πνίγει, κι εσύ την αφήνεις να σε στραγγαλίσει χωρίς ν'αντισταθείς, χωρίς ν'αφήσεις τον παραμικρό ήχο. Γιατί τα μάτια μπορεί να γελιούνται, μα όσα ακούγονται δεν χάνονται, όσο κι αν αυτό θέλεις να πιστεύεις. Υπάρχουν ήχοι τόσο όμορφοι, όπως η ίδια η ζωή, όπως κι ο θάνατος. Ψάχνεις να τις βρεις μα σε λάθος μέρη. Ψάχνεις στον ήχο που κάνουν τα κέρματα μέσα στις τσέπες σου, ψάχνεις στο γουργουρητό μιας μηχανής που σου έχει αποφέρει τεράστιο κέρδος..Μα δεν ψάχνεις, ποτέ σου δεν έψαξες, εκεί όπου θα'πρεπε. Δεν έψαξες στο κλάμα ενός μωρού που μόλις ήρθε στον κόσμο, δεν έψαξες στο θρόισμα των φύλλων, στο απογευματινό αεράκι..Κρίμα, πολύ κρίμα.
Αρκείσαι στην ασφάλεια όσων ήδη σου ρουφάνε την ψυχή, σου καταστρέφουν την αθωότητα, και δεν επιτρέπεις σε κανέναν να τ'αλλάξει. Γιατί οι αλλαγές σε τρομάζουν, σχεδόν όσο σε τρομάζει ο θάνατος, σχεδόν όσο σε τρομάζει η ζωή. Δεν προχωράς, γιατί φοβάσαι μην παραπατήσεις, μα μαθαίνεις αμέσως πως να τρέχεις. Άδικο..είναι πολύ άδικο για όσους δεν επιτρέπουν στον φόβο να τους κυριεύσει. Είναι άδικο, γιατί έχεις ήδη χτίσει έναν κόσμο γεμάτο από αυτόν...
"Γιατί με αγνοείς; Σταμάτα το σου είπα."
"Όχι. Κλείσε εσύ τ'αυτιά σου γιατί εγώ δεν θέλω να κλείσω τα δικά μου."
