Βάζω μια καρέκλα μπροστά στο τζάκι..Οι φλόγες, σαν πύρινες γλώσσες αγκαλιάζουν τα ξύλα, τους από καιρό χαμένους εραστές τους..Υπάρχει πράγματι τίποτε πιο όμορφο από τον ναρκωτικό χορό τους;
Σαγηνευτικές, πανέμορφες, αμόλυντες και αθάνατες. Ποιος άραγε θα τολμούσε ποτέ ν'αμφισβητήσει τη μαγεία της φωτιάς; Η κάθε φλόγα που εκείνη απελευθερώνει, πανίσχυρη και τρομερή της θυγατέρα..
Τα μάτια μου καίνε και μέσα σ'αυτά καθρεπτίζεται πια μονάχα η ασφυκτική ζωντάνια, η υπέροχη δύναμη της φωτιάς. Γεννημένη να τραγουδάει τους ναρκισσιστικούς σκοπούς της και να αιχμαλωτίζει κάθε τι αντικρίσει τη λάμψη της. Όμορφη, καταστρεπτική, ζεστή, και ταυτόχρονα ψυχρή. Ποια είναι η φύση της; Ούτε η ίδια το γνωρίζει.
Στάθηκε άραγε ποτέ κανείς ν'αφουγκραστεί την σφυριχτή της ανάσα, να νιώσει τους παλμούς της; Είναι κι εκείνη ζωντανή, πιο ζωντανή από κάθε τι που υπερηφανεύεται το προτέρημα του να έχει καρδιά. Όπως ακριβώς κι ο ήλιος, διατηρεί το μυστήριο της και τιμωρεί όσους επιχειρούν να την αγγίξουν, να τη φυλακίσουν. Είναι όμορφη, είναι άγρια κι είναι ελεύθερη. Είναι μια αιθέρια ύπαρξη που λίγοι εκτιμούν. Μα...πώς μπορεί κανείς να μη δει την ομορφιά της;
Τα ξύλα, τα γράμματα ξεχασμένων φίλων, τα απομνημονεύματα λησμονημένων χρόνων, όλα θρηνούν σαν βρίσκονται στις θερμές της αγκάλες. Ουρλιάζουν σε μια γλώσσα που το ανθρώπινο αυτί ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει. Παραδίδονται σ'εκείνη, στην ερωμένη που τόσο αγάπησαν, τόσο πόθησαν και τόσο μίσησαν..
Ποιος να το πίστευε, πως η βίαιη φύση της φωτιάς θα έδινε μια εικόνα τόσο όμορφη, σαν να΄ταν ζωγραφισμένη απ΄το χέρι ενός ονείρου.. Όνειρο είναι κι η φωτιά, μόνο που κανείς δεν θυμάται πια να το ερμηνεύσει. Ένα όνειρο, στο οποίο θα παρέδιδα την ψυχή μου, τη ζωή μου, την καρδιά μου.
Μα ακόμη κι όταν η ώρα περάσει, και οι φλόγες του τζακιού αρχίζουν να σβήνουν, κι οι στάχτες που εκείνη άφησε στο πέρασμα της ξεμακραίνουν, κάπου, ναι κάπου εκεί έξω, οι θυγατέρες της φωτιάς θα δώσουν για άλλη μια φορά την πιο σαγηνευτική τους παράσταση, για να μαγέψουν για άλλη μια φορά..
.jpg)
Η φωτιά που ανάβει ένα σπίρτο ή ένας αναπτήρας, μπορεί να σβήνει..Οι καρδιές των ανθρώπων εύκολα μπορεί να διαφθείρονται, μα η φλόγα που φωλιάζει μέσα τους θα συνεχίσει να αναζωπυρώνεται, θα συνεχίσει να καίει, να μαγεύει, να ζει...και ποτέ, μα ποτέ, δεν θα ξεχάσει τα βήματα του χορού της, ενός χορού που κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεχάσει, ενός χορού που ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να γνωρίσει, και ποτέ δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει.. Τα άνθη της, θα συνεχίσουν αιώνια ν'ανθίζουν, ακόμη κι όταν μέχρι και η τελευταία γόνιμη πεδιάδα σ'αυτόν τον κόσμο μετατραπεί σε έρημο....
Σαγηνευτικές, πανέμορφες, αμόλυντες και αθάνατες. Ποιος άραγε θα τολμούσε ποτέ ν'αμφισβητήσει τη μαγεία της φωτιάς; Η κάθε φλόγα που εκείνη απελευθερώνει, πανίσχυρη και τρομερή της θυγατέρα..
Τα μάτια μου καίνε και μέσα σ'αυτά καθρεπτίζεται πια μονάχα η ασφυκτική ζωντάνια, η υπέροχη δύναμη της φωτιάς. Γεννημένη να τραγουδάει τους ναρκισσιστικούς σκοπούς της και να αιχμαλωτίζει κάθε τι αντικρίσει τη λάμψη της. Όμορφη, καταστρεπτική, ζεστή, και ταυτόχρονα ψυχρή. Ποια είναι η φύση της; Ούτε η ίδια το γνωρίζει.
Στάθηκε άραγε ποτέ κανείς ν'αφουγκραστεί την σφυριχτή της ανάσα, να νιώσει τους παλμούς της; Είναι κι εκείνη ζωντανή, πιο ζωντανή από κάθε τι που υπερηφανεύεται το προτέρημα του να έχει καρδιά. Όπως ακριβώς κι ο ήλιος, διατηρεί το μυστήριο της και τιμωρεί όσους επιχειρούν να την αγγίξουν, να τη φυλακίσουν. Είναι όμορφη, είναι άγρια κι είναι ελεύθερη. Είναι μια αιθέρια ύπαρξη που λίγοι εκτιμούν. Μα...πώς μπορεί κανείς να μη δει την ομορφιά της;
Τα ξύλα, τα γράμματα ξεχασμένων φίλων, τα απομνημονεύματα λησμονημένων χρόνων, όλα θρηνούν σαν βρίσκονται στις θερμές της αγκάλες. Ουρλιάζουν σε μια γλώσσα που το ανθρώπινο αυτί ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει. Παραδίδονται σ'εκείνη, στην ερωμένη που τόσο αγάπησαν, τόσο πόθησαν και τόσο μίσησαν..
Ποιος να το πίστευε, πως η βίαιη φύση της φωτιάς θα έδινε μια εικόνα τόσο όμορφη, σαν να΄ταν ζωγραφισμένη απ΄το χέρι ενός ονείρου.. Όνειρο είναι κι η φωτιά, μόνο που κανείς δεν θυμάται πια να το ερμηνεύσει. Ένα όνειρο, στο οποίο θα παρέδιδα την ψυχή μου, τη ζωή μου, την καρδιά μου.
Μα ακόμη κι όταν η ώρα περάσει, και οι φλόγες του τζακιού αρχίζουν να σβήνουν, κι οι στάχτες που εκείνη άφησε στο πέρασμα της ξεμακραίνουν, κάπου, ναι κάπου εκεί έξω, οι θυγατέρες της φωτιάς θα δώσουν για άλλη μια φορά την πιο σαγηνευτική τους παράσταση, για να μαγέψουν για άλλη μια φορά..
.jpg)
Η φωτιά που ανάβει ένα σπίρτο ή ένας αναπτήρας, μπορεί να σβήνει..Οι καρδιές των ανθρώπων εύκολα μπορεί να διαφθείρονται, μα η φλόγα που φωλιάζει μέσα τους θα συνεχίσει να αναζωπυρώνεται, θα συνεχίσει να καίει, να μαγεύει, να ζει...και ποτέ, μα ποτέ, δεν θα ξεχάσει τα βήματα του χορού της, ενός χορού που κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεχάσει, ενός χορού που ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να γνωρίσει, και ποτέ δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει.. Τα άνθη της, θα συνεχίσουν αιώνια ν'ανθίζουν, ακόμη κι όταν μέχρι και η τελευταία γόνιμη πεδιάδα σ'αυτόν τον κόσμο μετατραπεί σε έρημο....