"Ο χρόνος περνάει. Μεγαλώνω. Όλοι μεγαλώνουμε, όλοι αλλάζουμε.."
Ουρλιάζω μπροστά απ'το τρένο που φεύγει, ξέρω πως δεν θα γυρίσει. Όπως και η αθωότητα άλλωστε, έρχεται μία φορά.Δεν έχει γυναίκες να κουνούν μαντίλια στην αποβάθρα. Δεν έχει οικογένειες που συναντώνται μετά από καιρό. Ο ουρανός όμως είναι ίδιος. Ίδιος και διαφορετικός. Το Φεγγάρι κι ο Ήλιος δεν τον εγκατέλειψαν, ούτε τ'Αστέρια. Μόνο που το χαμόγελο τους έχει αλλάξει. Είναι ζωηρό και πρόστυχο, γαλήνιο και χυδαίο, φοβισμένο και προκλητικό.
Είναι όμορφο όμως, έτσι δεν είναι;
Η μελαγχολία για το χθες ξεθωριάζει, δεν έχει θέση στις σελίδες του αύριο, στο χορό του σήμερα. 'Η μήπως έχει; Και μήπως δεν το λένε πια "Μελαγχολία" αλλά "Ζωή"; Ζωή που μένει, δε φτερουγίζει μακρυά για να γλιτώσει, μένει και είναι ελεύθερη να το επιλέξει.
Φωτογραφίες υπάρχουν μα χάνονται, το μελάνι είναι ορατό μα ξεθυμαίνει, και η Ζωή στέκει πια μόνη στην αποβάθρα. Δεν κουνάει σε κάποιον το μαντίλι, δεν κάνει νόημα με το κεφάλι. Ετοιμάζεται να επιβιβαστεί στο τρένο, το πρόλαβε τελικά πριν φύγει. Δεν έχει αποσκευές, μόνο ένα υπέροχο χαμόγελο, οδηγό της στο αύριο, δυο κατακόκκινα μάγουλα, συμμάχους της στο σήμερα, και δυο μεγάλα μάτια, γεμάτα δάκρυα, καθρέπτες του χθες.
Αυτή λοιπόν είναι η Ζωή, το σήμερα, το χθες, το αύριο, η Δευτέρα που πέρασε και η Παρασκευή που κοντοζυγώνει, εγώ, εσύ, αυτός, εμείς... Κοιτά τα σύννεφα που σιγά σιγά σκορπούν και ανεβαίνει στο τρένο.
"Ήρθε η ώρα να πετάξω...."
